Dzień bez telewizora i telefonu

 

Zdjęcie: Pixabay

A co za tym idzie, bez wszędobylskiej polityki, przykrych wiadomości z Polski i ze świata. Bez wymądrzania się i chwalenia przez celebrytów, bardziej lub mniej mądrych rad na wszelkie tematy.
Uff! Żyć, nie umierać! To się nazywa wolność! Mieć spokojną głowę i otaczać się przyrodą.
Można wziąć ze sobą kocyk i dobrą książkę, i położyć się gdzieś na trawie. Patrzeć jak chmury suną po niebie, albo przyglądać się wokół roślinom i dziwić się ich urzekającemu pięknu i skomplikowanej budowie.
Można też zabrać ze sobą sztalugi i farby do malowania. Albo pójść na spacer z pieskiem. Jest tyle możliwości...

Dlaczego zatem tego nie robimy lub robimy niezmiernie rzadko? Ano dlatego, że czas kradnie nam telewizor.
Ciągle słyszymy: „Jestem strasznie zajęty! Wracam z pracy, w domu obiad i dzieci do ogarnięcia. Potem jakiś serial albo mecz, wiadomości ze świata, portale internetowe, i ani się obejrzę, już jest wieczór”. Emeryci też znajdą zawsze jakąś wymówkę. Jeśli akurat nie są w stanie zrzucić wszystkiego na pracę, to są przecież jeszcze kolejki u lekarzy, wnuki, którymi trzeba się zająć, tureckie seriale, rozgrywki piłkarskie, piwko z kolegami przy grillu itd.
I tym sposobem rzeczywiście jesteśmy strasznie zajęci. A kiedy nie będziemy? Może nigdy. Może nigdy nie znajdziemy czasu na leniuchowanie, na odwiedziny starych znajomych, na robienie prostych rzeczy, które dawniej sprawiały nam przyjemność. Na podziwianie świata, i to niekoniecznie dalekich jego zakątków, ale tego wokół nas.
Życie „przeleci nam koło nosa”, a my dopiero u jego schyłku zorientujemy się, że przecież tyle było w nim zmarnowanych czy też niepotrzebnych chwil, które można było przeżyć całkiem inaczej. Może więc czas coś z tym zrobić?

Moja znajoma mówi, że raz w tygodniu wyłącza telewizor i telefon, tak całkowicie, i razem z mężem mają tzw, dzień bez telewizora i telefonu. Mają go tylko dla siebie. Każdy robi to, na co ma ochotę. Nikt też tego dnia nie przygotowuje obiadu, nie sprząta, nie robi zakupów, nigdzie się nie spieszy. Jest za to pełny luz.
Nazwała go nawet Dniem dla Życia. Życia ze spokojną głową, wolną od stresu i nadmiaru atakujących ją bodźców. Taki jednodniowy reset.

Kiedyś piątek w kościele katolickim był dniem bezmięsnym, który miał za zadanie pozwolić żołądkowi i wątrobie odpocząć od mięsnych i tłustych potraw. Po to, żeby mogły się nieco zregenerować. Teraz już prawie nikt tego nie przestrzega, a szkoda, bo coś mądrego w tym niewątpliwie jest.
Przydałby się też taki dzień bez mediów. Szkoda, że dotąd nikt tego jeszcze nie wprowadził. Może więc spróbować samemu?