Miejsce akcji: Mała miejscowość na Podbeskidziu, choć zapewne podobnych
przykładów jest w kraju mnóstwo.Mieszka tu kobieta w wieku sześćdziesiąt plus. Od niedawna emerytka. Powiedzmy
że nazywa się pani Aniela. Przez
całe swoje zawodowe życie pracowała jako referentka w jednej z powiatowych
firm. Nie zarabiała dużo. Ze średnim wykształceniem i na tym stanowisku nikt
nie zarabiał kokosów. Ani w Peerelu, ani teraz. Toteż można domyślić się, że
jej emerytura daleko odbiega od średniej krajowej.
Pani Aniela od zawsze jest samotna.
Dawniej, gdy żyli jeszcze jej rodzice, którymi przez wiele lat się opiekowała,
jakoś sobie radziła. W końcu, co dwie emerytury i jej pensja to nie to samo, co
dostaje teraz od ZUS-u. Z konieczności więc żyje bardzo skromnie. Niestety, nie
dorobiła się samochodu. Zapewne jakoś dawałaby sobie radę, gdyby nie dręczące
ją poważne choroby. Brakuje jej pieniędzy na leki, a i dowozić na zabiegi nie
ma kto. Zwłaszcza teraz w czasie pandemii. Każdy boi się wziąć do samochodu i
zawieźć do specjalisty, jakby nie było, obcą osobę. Woli nie ryzykować. I to
jest zrozumiałe. Tyle że pani Aniela
z każdym dniem coraz bardziej podupada na zdrowiu. Jest coraz słabsza i
niezmiernie załamana swoją sytuacją. Nie ma już siły sama dojść do
przystanku autobusowego, by gdziekolwiek się udać. Pożaliła się nawet na swój
los kilku znajomym osobom.
- Dawniej któryś z sąsiadów albo znajomych tu i tam mnie podrzucił – tłumaczyła proboszczowi. – Ale teraz w czasach covida wszyscy pozamykali się w domach. – Nawet ich o to nie proszę, bo doskonale rozumiem. Mają rodziny i nie chcą nikogo zarazić. A ja przecież błąkam się po tych przychodniach… A tam wiadomo co.
- Pani Anielo! Będę się za panią modlił – usłyszała wtedy. A potem dodał, że tylko tak może pomóc.
Czy oby jednak tylko tak?
Zna przecież miejscowych notabli i prezesów firm, także różnych ludzi dobrej woli. Mógłby rzec słówko w tym temacie komuś z nich. Na pewno ktoś by się zlitował i rzucił przysłowiową stówkę dla pani Anieli. Jeśli nawet nie dla niej, to dla księdza, który mógłby te pieniądze właśnie dla niej przeznaczyć. Miałaby chociaż na jeden przejazd do miasta w miesiącu. Ale zabrakło, no właśnie czego? Odrobiny chęci, czy empatii?
O sytuacji naszej bohaterki wie również, a jakże, lekarz rodzinny. Nazwijmy go doktorem Norbertem.
- Mogę jedynie wypisać pani tańsze odpowiedni leków – usłyszała kiedyś od doktora Norberta.
Dobre i to, ale to nie załatwi sprawę dojazdów na zabiegi. Może mógłby bardziej się postarać? Można przecież załatwić darmowe przejazdy specjalistycznym samochodem, odpowiednikiem karetki. Chociaż raz na jakiś czas. Ale, gdy kobieta mu o tym wspomniała, zbył ją pierwszą z brzegu wymówką, że niby się do tego nie kwalifikuje. Poza tym doktor Norbert ma podobne znajomości jak ksiądz Stanisław. Tym samym szerokie pole do popisu. Gdyby tylko chciał…
Po sąsiedzku z kobietą mieszka pewna pani, emerytowana sekretarka z miejscowej szkoły. Nazwijmy ją panią Agnieszką.
Pani Agnieszka jakiś czas temu została wdową, ale nie ma powodów narzekać na swój los. Dzieci dobrze się w życiu ustawiły, a mąż zostawił jej pokaźną sumę zaoszczędzonych pieniędzy. Był zastępcą prezesa jednej z dobrze prosperujących firm w okolicy. Po nim też pani Agnieszka załatwiła sobie w ZUS-e całką przyzwoitą emeryturę.
Kobieta ma już swoje lata. Nigdzie nie wyjeżdża, nie wydaje na siebie zbytnio pieniędzy, jako że wszystko już ma. I to w nadmiarze. Na dobrą sprawę, nie bardzo wie, co z pieniędzmi robić, więc część z nich wysyła Rydzykowi, a część oddaje proboszczowi.
Zna trudną sytuację swojej sąsiadki, ale pozostaje niewzruszona na żale pani Anieli. Czasem wręcz jej dogaduje, próbując obecny stan rzeczy zrzucić na karb rzekomej niegospodarności i lenistwa naszej bohaterki.
- Trzeba było postarać się o lepszą pracę! Miałabyś teraz z czego żyć! No i męża, dzieci! – grzmiała niegdyś sąsiadka.
Niestety, pani Aniela niemal przez cały czas opiekowała się sparaliżowaną matką, a potem także chorowitym ojcem, o czym jej sąsiadka doskonale wie. Nie miała czasu na znalezienie sobie męża. Zresztą, kto by chciał wziąć sobie za żonę kobietę z takim obciążeniem?
Mimo to pani Agnieszka wciąż próbuje doszukać się w całej tej przykrej sytuacji jej winy. Nieustannie przywołuje popularne powiedzenie „Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz”.
Swego czasu pani Aniela, by móc przeżyć do kolejnej emerytury, zmuszona była pożyczyć u sąsiadki 100 złotych. Tyle że po tygodniu musiała oddać 110! Pani Agnieszka, choć praktykująca katoliczka, za grosz nie ma sumienia, nie tylko w tej kwestii. Gdy przez dwa tygodnie zimową porą nie paliło się światło w domu pani Anieli, jako że została pozbawiona prądu za niezapłacone rachunki, sąsiadka nawet nie zainteresowała się, czy nie stało się jej się coś złego.
A wystarczył jeden telefon… Czasem może podarowanych parę groszy, których i tak ma w nadmiarze.
Przykre to bardzo. Coraz mniej ludzi z sercem na dłoni, coraz więcej pozbawionych współczucia i szacunku dla drugiego człowieka. Niewyrozumiałych i roszczeniowych. I wszystko to w rzekomo katolickim kraju…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz